του Ευγενίου Αρανίτση

Το κείμενο που ακολουθεί, σκοπίμως βασισμένο, ώς έναν βαθμό, σε υλικά προγενέστερων δημοσιεύσεων, φιλοδοξεί να επισημάνει, αν μη τι άλλο, πως όχι μόνον πολλοί από μας είχαμε προαισθανθεί το επερχόμενο κύμα της διαμαρτυρίας αλλά, επίσης, ότι τα σχετικά με τον «απρόβλεπτο» ή «ανερμήνευτο» ή και «προβοκατόρικο» χαρακτήρα της ανήκουν στην λανθασμένη οπτική ή στην κακοπιστία.

Κάθε πέντε ώρες, ίσως και πιο συχνά, πεθαίνει το τελευταίο άτομο ενός τουλάχιστον σπάνιου ζωικού είδους. Σ' αυτά τα χαμένα είδη, όπου να ‘ναι, θα πρέπει να συμπεριλάβουμε το παιδί.

του Ευγενίου Αρανίτση

Αυτό είναι σημείο καμπής, οπού η μετανεωτερική κοινωνία, έχοντας φτάσει στο τέλος της, παραδόθηκε αμα­χητί στον πειρασμό του ναρκισσισμού, ο οποίος, είναι γνωστό, αναπτύσσεται σε κάθε ιστορικό επίλογο. Καθρεφτίστη­κε μελαγχολικά στον εαυτό της και, αυτό κάνοντας, αναγνώ­ρισε την εποποιία των σκουπιδιών -το είναι της. Εκδήλωσε κάποιες τύψεις για τους τόνους των πυρηνικών και χημικών αποβλήτων που άδειαζαν οι εταιρείες στα ποτάμια της Αφρι­κής και επέβαλε στους ηθοποιούς του Χόλιγουντ την υπο­χρέωση να υιοθετούν παιδάκια από τις σπαρασσόμενες χώ­ρες της διακεκαυμένης ζώνης· ο Μπραντ Πι,τ και η Αντζελίνα Τζολί θέλουν ή έχουν 14 - να τους ζήσουν! Φαγητό, κακά, νάνι, φημισμένα ιδιωτικά σχολεία, τι άλλο να προλάβουν οι δύο στοργικοί γονείς; Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί οι­κιακοί βοηθοί για να κατεβάζουν τα σκουπίδια.

του Ευγενίου Αρανίτση

Τα παιδιά δεν μας μιλάνε όχι διό­τι δεν τα ακούμε, όπως λέγεται και ξαναλέγεται, αλλά επειδή δεν τους απευθύνουμε καν τον λόγο. Μπορείς βέβαια να εισάγεις σ' ένα παιδί εντολές ή ιούς: «Έφαγες;» «Διάβασες;»: ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, κι Ε­κεί τελειώνει. Η Ελευθερία, το περίσ­σευμα ανεξαρτησίας, απορροφήθηκε απ' το καλειδοσκοπικό φάσμα των λε­γόμενων «επιλογών». Τα παιδάκια των Ελλήνων, τελευταία στον δυτικό κόσμο, έμειναν δίχως την ελευθερία του να είναι σκλάβοι. Δηλαδή σκλά­βοι όλων εκείνων των μεγάλων εννοι­ών (για τους ερωτευμένους δεν λένε άραγε «έγινε σκλάβος της»;) που, σβήνοντας, τροφοδότησαν την παρά­δοξη ανισορροπία και το σθένος της δεκαετίας του ‘60 και της Μεταπολί­τευσης - εννοιών που περιλαμβάνουν τη Γλώσσα, τον Θεό. τη Φύση, την Αριστερά, ακόμη και την ΑΕΚ σήμε­ρα οι χούλιγκαν παρακινούνται απ' την εισβολή του τυχαίου στους κύ­κλους της εκτόνωσης της βίας και ο ύμνος τους είναι μια χαοτική ανάπτυξη της ντο μείζονος των πολεμικών εμβα­τηρίων, φραστικά πυροτεχνήματα και μυαλά στα κάγκελα, αίμα, ρόπαλα, τύμπανα φυλών του Αμαζονίου.