Συχνά ακούμε όλο και περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας να λένε «δεν έχω χρόνο», ενώ το 24ωρο είναι δεδομένο για όλους μας. Το σωστότερο θα ήταν να πούμε ότι «δεν θέλω να διαθέσω τον χρόνο μου διαφορετικά».
Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη σήμερα ο ευάλωτος συμπολίτης μας, είτε πρόκειται για παιδί, είτε για ηλικιωμένο, είτε για μονογονική οικογένεια, είτε για άρρωστο, είναι ο χρόνος μας. Ας σκεφτούμε πόση χαρά μπορούμε να δώσουμε σε κάποιον διαθέτοντας μια μόνο ώρα την εβδομάδα.
Αν επιλέξουμε για παράδειγμα μια φορά την εβδομάδα και για μια ώρα να πάμε ένα ηλικιωμένο άνδρα στο καφενείο της γειτονιάς του να δει τους φίλους του, να μιλήσει, είναι βέβαιο ότι θα περιμένει με ανυπομονησία την επόμενη εβδομάδα. Αν κάθε Τρίτη π.χ. πούμε στην ηλικιωμένη κυρία της διπλανής πόρτας ότι μπορούμε να πάμε στο σούπερ- μάρκετ για εκείνη ή να της αγοράσουμε τα φάρμακα που έχει ανάγκη, δεν θα βλέπει την ώρα να μας ξαναδεί. Αν παίξουμε με τον πιτσιρικά μιας μονογονικής οικογένειας ή τον βοηθήσουμε στα μαθήματά του, όσο η μητέρα του πρέπει να πληρώσει τους λογαριασμούς, είναι βέβαιο ότι δεν θα μας αφήνει να φύγουμε. Αν κρατήσουμε συντροφιά σε έναν άρρωστο που δεν έχει κανέναν, αν πούμε μια αισόδοξη κουβέντα σε κάποιον που νοιώθει απελπισία, αν δείξουμε σεβασμό και κατανόηση με τη στάση μας στο πρόβλημα του άλλου, αυτό είναι το σπουδαιότερο που μπορούμε να κάνουμε. Όλα αυτά δεν χρειάζονται χρήματα, αλλά να είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε λίγο από τον χρόνο μας, προκειμένου να μοιραστούμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες συνανθρώπων μας. Να κάνουμε τον άλλον να νοιώσει ότι δεν είναι μόνος του, αλλά υπάρχει μια «νησίδα» από ανθρώπους που μπορεί να μιλήσει, χωρίς να τον κρίνουν. Αν πούμε σε δέκα γνωστούς μας να δώσουν από 20 ευρώ για ένα παιδί ή έναν ηλικιωμένο που έχει ανάγκη, οι τρεις τουλάχιστον θα ανταποκριθούν. Αν τους πούμε όμως να δώσουν μια ώρα από τον χρόνο τους, τα πράγματα δυσκολεύουν εξαιρετικά. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι η χαρά που παίρνουμε και οι ίδιοι έχοντας άμεση επαφή με ανθρώπους που έχουν ανάγκη μια καλή κουβέντα μόνο. Αυτό δεν αποτιμάται σε χρήματα. Έχει να κάνει με αυτό που εισπράττεις από το χαρούμενο βλέμα του παιδιού, το τρυφερό άγγιγμα της ηλικιωμένης, την προσμονή στο πρόσωπο του πονεμένου, την ελπίδα στο βλέμμα του αρρώστου. «Τα ωραιότερα πράγματα δεν αγοράζονται», μπορείς όμως να τα νοιώσεις, όταν τα μοιραστείς.Σκοπός του «Έχω χρόνο για σένα» είναι να δημιουργηθεί μια «αλυσίδα» από ανθρώπους που θέλουν να προσφέρουν μέρος από τον χρόνο τους, σε όποιον τον έχει ανάγκη.